A4-tje

Die recensie van Close to Paradise van Patrick Watson komt nog. De eerste versie heb ik afgekeurd. En de tweede versie komt maar niet tot ontwikkeling. Dit wordt gedeeltelijk veroorzaakt door een A4-tje dat ik morgen moet inleveren. Een A4-tje voor mijn oma's verjaardag. Ze wordt morgen negentig. En ik heb mijn A4-tje nog niet af. Ik ben herinneringen aan het ophalen. Het zijn niet altijd herinneringen aan haar. Maar dan gaan ze over de visites aan haar, van die keer dat ik met twee neven op één fiets fietste, van al die keren dat we op het pleintje achter door elkaar liepen en fietsten, de voetbal tegen de garagedeuren en de keren dat we op het dak van de garages liepen.

Vol verwachting klopt ons hart

Ik koop weleens de Boursin met knoflook en kruiden. Dan neem ik ook stokbrood of toast mee. 's Avonds een mooi boek lezen met een toastje Boursin. Maar ik had een keer ongemerkt de peper variant gekocht. Nou dat is niet lekker als je de knoflook versie verwacht. Zo heb ik ook eens een olijf gegeten terwijl ik dacht dat het een druif was (ik had nog nooit olijven gegeten).

Mijn favoriete pizza is een margherita met ansjovis. Daar kan ik me vreselijk op verheugen als ik hem klaarmaak. Op een keer kwam hij uit de oven en viel meteen op de grond. Ik had me d'r zo op verheugd dat ik hem van de grond geschraapt hebt en hem daarna heb opgegeten.

Zo dacht ik vanochtend de cd The Trails of Van Occupanther van midlake mee te hebben genomen, bleek het Bamnan and Silvercork van Midlake te zijn, was dat even een tegenvaller.

Smaakverandering

Vroeger, in mijn pubertijd, hield ik van (blues)rock. Ik had cd's van onder andere Jeff Healey, Melissa Etheridge en Alannah Myles. Ik luisterde ook graag naar de radio. Studio Brussel was één van de zenders waar ik naar luisterde. Daar hoorde je meerdere stijlen muziek. Maar toch vond ik dat je maar één stijl kon kopen (vraag me niet waarom). Op een gegeven moment was ik dat natuurlijk spuugzat en ging ik andere stijlen kopen. Dus geleidelijk aan veranderde mijn smaak. Maar als iemand mij in mijn (blues)rock periode verteld had dat ik anno 2007 van andere muziek zou houden, had ik ze echt niet willen geloven. Dat leek me zo erg als je smaak zou veranderen. Dan vind je die cd's niet meer mooi, dat kan toch niet. Nu maak ik me daar niet meer druk om. Ik leef.....

Een Zee van Liefde

Een zee, vier mannen die zingen of was het er toch maar één, de zon schijnt en dan houden de beelden in mijn hoofd op. Maar het nummer the Sea of Love hoor ik nog steeds. Bij sommige herinneringen horen bepaalde nummers, zo hoort het nummer Road Rage van Catatonia bij mijn verhuizing naar Leiden. En was het nummer Sincerite van Richard Cocciante het tweede nummer dat ik opnam op mijn eerste cassettebandje. Het eerste nummer was een liedje van Annie, maar ik weet niet welk liedje. Maar bij het nummer The Sea of Love is het nummer de herinnering. Trouwens wel in de uitvoering van The Honeydrippers.

The Honeydrippers - Sea of Love

Aanhangend water

Toen ik 16 was, mocht ik voor het eerst alleen thuisblijven toen mijn ouders op vakantie gingen. Ik was trouwens ook een week weg geweest en ik was blij dat mijn ouders er niet waren. Op mijn vakantie viel nogal vaak het woord godverdomme. Niet dat ik dat vaak gebruikte, maar je raakt wel besmet. Ik moest ook eten en
kookboeken zijn daar een handig hulpmiddel bij. Op een dag besloot ik spinazie te maken, maar hoe kook je dat. Ik ging dat nalezen en er stond in dat je de spinazie moest wassen en vervolgens met aanhangend water in de pan moest koken. Aanhangend water , een hele mooie uitdrukking die ik altijd onthouden hebt.

Eastenders

Lang geleden toen ik nog met mijn ouders op vakantie ging, gingen we o.a. naar Engeland op vakantie. Toendertijd hadden we geen kabel. We hadden alleen een antenne op het dak staan en we keken naar Nederland 1 en 2 en Belgie 1 en 2. In Engeland hadden ze ook televisie en één van de programma's waar ik tijdens de vakantie naar keek was Eastenders. Met een piepjonge Ian, Michelle en Sharon. Vanaf volg ik Eastenders. Dus een kleine opsomming van de gebeurtenissen: Michelle is naar Amerika verhuisd nadat ze van Dan zwanger raakte. Grant vertrok naar Argentinie, nadat zijn vrouw van de trap afgedonderde. Dan ligt onder de groene zoden samen met Arthur en Pauline, etc. Tegenwoordig volg ik Eastenders op internet daar kan je de afleveringen in kleine fotoverhaaltjes zien.

Heimwee

Heimwee is voor mij heel lang een onbekend fenomeen geweest. Pas toen ik het huis uitging begreep ik wat heimwee was. Toen had ik heel soms heimwee naar thuis. Dat het eten klaar staat, de was gedaan werd, de boodschappen werden gedaan.

Ongeveer twee en half jaar geleden ben ik verhuisd naar een groter appartement. Daarvoor woonde ik in een piepklein appartement. Ik had een iets te groot uitgevallen slaapkamer waar twee eenpersoonsbedden naast elkaar stonden en een bureau met mijn computer. En een zeer smalle woonkamer waar ook een keukenblok in zat. Dan luisterde ik op zondagochtend naar 'Oeverloos' op Kink FM. 'Vroeger' begon oeverloos op zondagochtend om tien uur. Dan zette ik eerst een was aan en deed de deur dicht tussen mijn slaapkamer en woonkamer (wasmachine stond in de woonkamer). En dan ging de computer aan en dan luisterde ik in bed naar oeverloos. Hier heb ik nu heimwee naar.

Mijn computer staat tegenwoordig in de woonkamer en Kink FM zendt nog steeds niet via de ether uit. En het begint pas om 12:00. Dus dit gaat niet meer. Nu luister ik op zondagochtend als ik wakker ben naar Radio 1.