In Levende Lijve

Ik heb me altijd afgevraagd of ik artiesten in levende lijve zou willen ontmoeten. Als je het blog van de laatste show leest, zou je Chris Isaak niet willen ontmoeten. Maar mijn liefde voor zijn muziek is hierdoor niet aangetast.

In 2007 zijn twee interviewboeken van journalisten uitgekomen. De eerste die ik gekocht en gelezen heb, is die van Serge Simonart. In eerste instantie had ik een weerstand tegen Serge Simonart vanwege een interview bij kunststof. Maar later ben ik toch overstag gegaan. Het is een degelijk boek met lange interviews. Waardoor het lijkt alsof je een goed inzicht in de artiesten krijgt.

Het tweede boek is Fuck you very much van Jean Paul Heck, een makkelijk weg te lezen boek. Ik vind het alleen jammer dat sommige interviews zo kort zijn. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de bladen waarvoor hij deze interviews gemaakt heeft.

Als je de interviews ziet en de bijhorende verhalen leest, zou ik best weleens een artiest willen ontmoeten. Maar tot nu toe ben ik nog nooit na een concert op een artiest afgestapt. Voor mijn gevoel doorbreek ik dan de magie van het concert. Een artiest hoort dan op het podium en niet naast je pratend. Een interview situatie is natuurlijk anders. Dan ga je alleen voor het interview. Artiesten ontmoeten, misschien.

Harlan Coben

Vroeger toen ik nog jong was, las ik heel veel. Wij woonden op een dorp en de bibliotheek was in de stad 5 kilometer verderop. In diezelfde stad zat ik op de middelbare school. Dat vele lezen leek bijna op een verslaving. Soms reed ik twee keer op een dag de stad, één keer voor school en vervolgens voor de bieb. Dat krijg je als je je boeken vergeet mee te nemen. Ik las het meest thrillers vooral Dick Francis was een favoriet. Tegenwoordig lees ik een stuk minder, maar het zijn nog steeds thrillers. Normaliter lees ik geen literaire thrillers. Ik had nog geen literaire thriller gelezen die de twee stijlen goed in zich verenigde. Harlan Coben heeft een boek geschreven waarin dat wel goed gebeurd is nl. het boek Geleende Tijd (The Woods (Dutton). Het boek gaat over Paul wiens zuster twintig jaar geleden verdwenen is. Ze had samen met een vriendin en twee vrienden in het bos afgesproken. Twee van hen werden dood teruggevonden en van haar is nooit meer iets vernomen. De verklaring wat er twintig jaar daarvoor gebeurd is, is het thriller gedeelte. Ik hou van boeken waarbij op de laatste bladzijde de clue pas verteld wordt. Daar voldoet dit boek helemaal aan. En de diepere laag (het literaire deel) gaat over het maken van keuzes. Een goede spannende literaire thriller die niet verzand in het literaire, maar die de spanning er goed inhoudt.

Het Nieuwe Jaar

2007 is begonnen en natuurlijk wens ik iedereen een gelukkig nieuwjaar. Ik ben het jaar goed begonnen met de CD's van Amy Winehouse, Coparck en The Automatic. Over deze cd's ga ik nog een stukje à la fileunder. Ook heb ik een boek gekocht van Joris Luyendijk namelijk 'Het zijn net mensen', kan ik mijn geen mening hebben over het Midden Oosten probleem eindelijk onderbouwen. Maar daarover later ook meer. ik ben namelijk net in het boek begonnen.

Ik heb trouwens nog geen MP3 speler gekocht. In een oude post heb ik geschreven dat ik een nieuwe grotere MP3 speler wilde. Ik wilde er alleen eerst voor sparen. Toen had ik het geld en toen kocht ik er nog geen. ik heb nu besloten, maar even te wachten. Ik heb er namelijk één. Wel één met minder geheugen, maar hij bevalt prima.