Crossing Border 2010

Toen ik zag dat en John Grant en the Villagers naar het Crossing Border festival 2010 zouden komen was ik om. Ik had alleen een kaartje gekocht voor de vrijdag. En rond deze twee artiesten zou ik mijn programma samenstellen. Dat ging dus meteen fout. Toen het programma uitkwam bleek al snel dat ze John Grant en the Villagers tegelijk lieten spelen. Een grotere ramp bestond er even niet. Maar toen ik er achter kwam dat John Grant ook een sessie ging geven voor 3voor12 werd het leed een beetje verzacht.

Toen was het 18 november 2010 en stond ik op Leiden Centraal te wachten op de trein. En natuurlijk kwam de trein die ik wilde nemen niet opdagen. De volgende trein had ook een kleine vertraging maar gelukkig kwam deze. In Den Haag was ik weer even aan het zoeken waar ik moest wezen. Ik kwam bij de Koninklijke Schouwburg (KS) aan want daar moest ik mijn bandje ophalen. Ik ging meteen naar binnen. Alleen bleken de 3voor12 sessies in het Nationale Toneelgebouw (NTG). Dus ik weer naar buiten en naar het NTG. Ik hoorde John Grant al zingen. Maar gelukkig was het de soundcheck en moest de sessie nog beginnen. Hij speelde Paint the Moon met één van de mannen van Midlake en vervolgens speelde hij solo Sigourney Weaver, Where dreams go to die en Drug. Het was een goede set die je kan terug vinden op de CB 3voor12 site. En nee ik heb John Grant niet bedankt voor zijn Czars tijd wat ik eigenlijk wel wilde. Ik ben er nog steeds niet zeker van of ik één van mijn helden persoonlijk wil ontmoeten.

Na John Grant ben ik naar Sam Cutler geweest die werd geinterviewd door Jan Donkers. Hij is tourmanager geweest bij de Rolling Stones en bij de Greatful Dead. Hij was manager van de Rolling Stones ten tijde van het Altamont Free Concert (oftewel het Altamont incident). Hij had mooie verhalen dus mijn interesse in zijn boek werd wel gewekt. Oh ja volgens hem staat er niets nieuws in de Keith Richards autobiografie.

Met pijn in mijn hart ben ik vervolgens naar de Duitse Kerk gelopen waar the Villagers op gingen treden. Het zat al aardig vol. Ik kon geen zitplaats meer vinden dus ik heb aan de zijkant gestaan. Uit zijn (Conan O'Brien) performence blijkt dat de grootste nadruk op zijn teksten ligt. Dit is vooral te merken bij de solo stukken. Hij begon ook solo. En vervolgens kwam zijn band erbij. Daarna kwamen weer twee solo nummers en het eindigde met een aaantal gespeeld door de hele band; een goede band trouwens. Hij doseert goed tussen hard en zacht en lief en woest. Maar ik blijf erbij dat ze John Grant en the Villagers niet tegelijkertijd hadden moeten laten spelen. Want ik wilde ook graag in de KS zijn voor John Grant.

Nu was het festival voor mij eigenlijk al geslaagd. Ik heb eerst twee nummers bij Low (in het NTG) gekeken maar dat is het toch niet voor mij. Daarna wilde ik even bij Midlake kijken. Maar daar was het zo druk dat ik maar vertrokken ben naar KS. Daar speelde Blitzentrapper. Ik vond het wel een leuke band. Om kwart voor twaalf ben ik maar vertrokken om er zeker van te zijn dat ik nog een trein had vanaf Den Haag CS naar Leiden Centraal.

Ik heb eigenlijk geen rustig moment gehad. Ik wilde eigenlijk nog een kaartje voor de zaterdag omdat er op één heel veel bands tegelijk spelen en je dan twee avonden hebt om bands te zien. Maar het bleek zaterdagavond nogal een chaos te zijn geweest bij Spoon, the National en the Walkmen. En ik had dan naar the Walkmen gewild en of ik daar binnen was gekomen was nog maar de vraag. Maar volgend jaar wil ik wel weer.

Update: Voor the Villagers las Ester Naomi Perquin gedichten voor en voor Low las Maurice Seleky fragmenten uit zijn debuutroman voor. De gedichten bevielen me beter dat zijn nl. afgeronde verhalen. terwijl een fragment uit een boek toch maar een fragment blijft. maar ik vind het wel een mooi concept zo pik je als je alleen voor de muziek gaat toch wat mee van schrijvers en dichters.

Einstürzende Neubauten in de melkweg

Gisteravond was ik weer eens in Amsterdam voor een concert. Ditmaal was het van de band Einstürzende Neubauten in de melkweg. Die zaal kon ik trouwens makkelijker vinden dan Paradiso. Ze touren met de show 3 decades 2 night celebration. En ik was er de eerste avond. Deze avond begon met een film (met fragmenten over/van EN) die aan het draaien wwas in de oude zaal. Op het stonden de 'instrumenten' al klaar (niet de Jet Turbine want daar hadden ze een truck voor nodig en die hadden ze nog niet). Op een gegevn moment kwamen ze op en gingen ze spelen. Ze hebben eerst het 'grote' Grundstück gspeeld en daarna nog een aantal nummers die ze bijna nooit tot nooit spelen (
Seele brennt, Total Eclipse of the sun en als encore Sand). Vervolgens hielden ze er na een uur mee op en begon het opruimen van het podium.
In die tijd ben ik eens verder gaan kijken. Toen belandde ik in de mediaroom waar de korte 'film' the Truth Machine' draaide. Hij leek gefilmd te zijn 1 shot en je zag bijna stilstaande beelden van mensen in bepaalde situaties waaronder een ongeluk. Het geluid was gemaakt door Alexander Hacke.

Na een half uur kwam Blixa op een leeg podium op. Hij vertelde dat hij graag eens op een leeg podium optrad. Want met EN staat het podium altijd helemaal vol met alle instrumenten/machines voor hun nummers. En deze performance was alleen hem, de microfoon, een sample machine en mephisto (de geluidsman/technicus). De melkweg had geadverteerd met spoken word dus om daaraan te voldoen las hij een spam mailtje voor. Het eerste 'nummer' begon hij gewoon zonder verhaal.

In de tweede 'act' ging hij het onze zonnestelsel zoals ze het kende in de 16de eeuw nabouwen in geluid. Daarvoor moesten wij een toon (we waren gammastraling) zingen dat opgenomen werd. Dit mochten we tot drie keer toe doen omdat de eerste keer mephisto volgens Blixa er een gravelroad van maakte. De tweede keer kwamen we zelf op band er doorheen en de derde keer was het gelukt. Dus toen kwamen de planeten erbij en kometen etc. En toen liet mephisto het zonnestelsel verdwijnen.

Vervolgens vertelde hij over een autotrip die hij gemaakt had naar een optreden. De radio stond aan in de auto en hij snapte één zender helemaal niet namelijk Radio Sunshine (duits). Hij had het idee dat die zender muziek produceerde die door computers gemaakt was. En hij ging voordoen hoe dat klonk. Hij begon met een beat in vierkwarts maat en kreeg het vervolgens weer aan de stok met mephisto. Die gravelweg kwam namelijk weer voorbij.

Blixa was hierna klaar en vervolgens kwam er een redelijk reguliere set instrumenten op het podium. Het bleek dat dit voor Hitman's Hell was een band van Alexander Hacke. Het was trouwens zonde dat hij aan het eind van de avond speelde want het publiek verdween steeds meer. Ik ben voortijdig vertrokken. Terwijl ik de muziek wel wat vond. Maar ik had het wel gehad na drie uur staan.

Al met al heb ik mij prima vermaakt. En ben ben ik toch ook nieuwsgierig geworden naar een wat langer concert van EN. Dus nu maar hopen dat ze toch nog eens gaan optreden na deze tour.

PS. Nog even de titels toegevoegd die EN speelden op 14 oktober.

Queen of Denmark

Ik heb al nummers op mijn site gezet van John Grant's solo werk. Ik ben naar het concert geweest. Daarvan heb ik ook een aantal YouTube filmpjes laten zien. Dus nu wordt het eens tijd voor een recensie van de plaat. Bij een plaat die ik mooi vind, vind ik een recensie schrijven gevaarlijk. De vraag is of ik dan verder kom met deze plaat is mooi. En als je iets van deze plaat kan zeggen is dat hij mooi is, maar wat nog meer.

Ik heb laatst opgezocht dat ik John Grant oftewel zijn oude band Czars leerde kennen in 2002. Op de website van 16 horsepower stond: als je deze band leuk vind dan zijn the Czars misschein ook wat voor jou. Nou ik hield toentertijd van 16 horsepower dus die Czars moeten dan ook wat voor mij zijn. Ik downloadde een paar nummers van de plaat Ugly People vs. the Beautiful People waaronder Drus en Side Effect. Wauw, wat is dat mooi. De link met 16 horsepower snapte ik niet, maar dat maakte niets uit. Vervolgens heb ik in de loop der jaren Before ... but longer, Goodbye, X Would Rather Listen to Y Than Suffer Through a Whole C of Z's en Sorry I made You Cry gekocht. Die laatste 2 zijn respectievelijk een EP en een plaat vol covers. Bij de cd Goodbye klapte de band uit elkaar en verdween John Grant voor mij. Via A. hoorde ik dat hij erover dacht om te stoppen met muziek maken, maar in die periode ging het slecht met hem. En toen kwamen er geruchten dat hij toch weer muziek aan het maken was. En ja hoor toen kwam Queen of Denmark uit.

Ik ging hem de dag dat hij uitkwam halen en natuurlijk werd dat de Special Edition. Eerst ging ik het album zelf beluisteren. En ik merkte dat ik het album niet los kan zien van zijn eerdere werk. In tegenstelling tot zijn eerdere werk zit de jazzy feel niet in dit werk, dat maakt dat deze plaat niet één van de luchtigste platen. Deze plaat vind de lucht in de nummers Silver Platter Club en Chicken Bones. Trouwens deze plaat is opgenomen met hulp van Midlake. En hun invloed vind ik het duidelijkst terug te horen in TC and Honeybear. Wat ik op deze plaat minder terug hoor is zijn voorliefde voor duetten met vrouwen. Op sommige nummers komt een vrouwenstem langs (TC and Honeybear en Chicken Bones) maar niet zo duidelijk als op bijvoorbeeld op de Czars plaat Goodbye. De invloeden zijn 70's georiënteerd (heb ik gejat van andere recensenten). De voorgaande kritiekpuntjes zijn klein want nummers zoals Queen of Denmark, Marz, Where Dreams Go to Die en Caramel zijn zeer mooie nummers (ja mijn bijvoeglijk naamwoord vocabulaire is niet zo groot). Een lekker cynisch nummer qua tekst is JC Hates Faggots wat ondersteunt wordt door de muziek. Nog even over die extra cd die bij de special edition bijgevoegd is. Als je deze opzet schrik je in eerste instantie even. En vroeg ik me af is dit wel de juiste cd, maar toen herinnerde ik me de opmerking uit een interview op fileunder dat hij een voorliefde voor elektropop heeft. Nou dat is goed terug te horen in de nummers That's the Good News en Supernaturel Defibrillator. De ander twee nummers lijken meer op zijn oude werk. De twee elektro nummers vind ik leuk en als hij een heel album van zou ik het kopen. Maar ik luister vaker naar zijn andere werk, maar daar ligt dan ook meer mijn smaak. Al met al is deze plaat een aanrader als je van een mooie stem houdt en cynische teksten op mooie muziek.

John Grant in Paradiso

Net nu ik in een drukke periode zit van mijn werk, ging ik naar John Grant. Kwart over zes ging mijn trein dan was ik tien voor zeven in Amsterdam. In Amsterdam moest ik een tram hebben maar ik durfde niet op de tram te stappen die al klaar stond want ik wist niet zeker of het de goede was. Het heeft geloof ik wel tien minuten voordat ik in een tram sprong. En het was gigantisch druk en warm. Dus eindelijk kwam ik aan op het leidseplein en toen naar Paradiso. Natuurlijk liep ik de verkeerde kant op, maar gevonden en nog op tijd want hij begon om ongeveer kwart voor acht.

Drug was het eerste nummer dat hij speelde; dit is een oud Czars nummer. Ik was wel blij dat hij ook nog een nummer van die periode speelde want het blijven mooie nummers. Hij had ook een band bij zich (toetsenist, gitarist, bassist en een drummer). Met die band was ik wel erg blij want dat maakte Queen of Denmark extra mooi. Hij speelde o.a. ook nog TC honeybear, I wanna go to Marz en Chicken bones. Hij gaf nog twee toegifts, maar daarna kwam een andere band dus hij mocht jammer genoeg niet zo lang doorgaan.

Ik heb ook A. ontmoet die kende ik alleen van internet. Een vreemde ervaring iemand ontmoeten die je alleen maar via internet kent. Het was vrij kort want hij ging John Grant interviewen. Dit interview komt op fileunder.

Al met al een geslaagde avond ondanks het feit dat ik nogal moe was van het de hele dag op mijn benen staan.

Setlist (niet in de goede volgorde en op basis van geheugen):
Drug, TC and Honeybear,Where dreams go to die, I wanna go to Marz, Chicken Bones, Queen of Denmark, It’s easier, Sigourney Weaver, You Don’t Have to, Silver Platter Club, J.C Hates Faggots en Fireflies.

Wat moet ik hiermee?

Tegenwoordig check ik op internet nieuwe muziek uit. Ik koop genoeg platen en daar hoeven niet al te veel miskopen tussen te zitten. Dus ik dacht dat ik van Merriweather Post Pavilion van Animal Collective genoeg nummers had beluisterd. Na deze plaat aangeschaft te hebben, luisterde ik er na mijn werk op weg naar huis naar. Ik kon maar twee nummers beluisteren en toen had ik er al genoeg van. Ik heb ook nog andere tijdstippen naar deze plaat beluisterd, maar ik kom er niet doorheen. Er is één nummer langs gekomen wat ik wel mooi vind. Geen idee welk nummer want ik durf niet meer te luisteren. Het lijkt of de plaat uit meerdere lagen is opgebouwd en deze lagen verkeerd over elkaar heen zijn gezet. Ik hoor mooie samnezang a la Fleet Foxes, maar de muziek is mij te vreemd. Het blijkt dat Animal Collective vrij verschillende platen maakt dus het kan zijn dat ik andere platen wel mooi vind, maar daar heb ik me nog niet aangewaagd.

Oude bekenden

Ik ben dus pas verhuisd en tijdens mijn schilderwerkzaamheden had ik niet veel tijd om nieuwe muziek te zoeken en te kopen. Maar na twee maanden geen cd's gekocht te hebben, had ik weer behoefte aan nieuwe platen. Dan worden het geen nieuwe bands, maar oude bekenden. Eén van die oude bekenden is Tapes 'n Tapes. Hun vorige plaat The Loon belandde in mijn Top vijf van 2006. Nu hebben ze een nieuwe uit genaamd Walk it off. Mijn eerste reactie was hij rockt meer en ze zijn het springerige kwijt. Maar na een paar keer luisteren kwam het springerige weer terug. Het is alleen minder prominent. Maar na die paar keer beluisteren kwam de plaat tot een stop. Hij komt niet meer vooruit. Ik denk toch wegens een gebrek aan het springerige en te veel rock.



Een andere oude bekende die een nieuwe cd uitbrengt is Portishead. Een derde album na 9 jaar, wat moet je dan verwachten. En moet je wel wat verwachten. Lang werken aan iets is niet altijd voordelig. Maar in dit geval heeft het wel goed uitgepakt. Alhoewel ik in eerste instantie een antipathie had tegen bepaalde nummers. De nummers waarvan ik vond dat Beth te hoog zong waardoor ze te ver verwijderd raakte van de rest van de instrumentaie. Er staat zelfs een akoestisch liedje op Maar nadat ik de cd een aantal keer beluisterd had wist ik niet meer welke nummers dat waren. Sferisch, duister akoestisch, gedreven en vreemd zijn woorden die je aan deze cd of bepaalde nummers kan plakken. 'We carry on' is mijn favoriet vanwege het gedreven ritme.

Vantage Point: de CD

Er is namelijk ook een film met dezelfde titel uitgekomen dit jaar. De cd is gemaakt door dEUS met tegenwoordig als bandleden: Tom Barman (zang, gitaar), Klaas Janzoons (keyboard, viool), Stéphane Misseghers (drums), Alan Gevaert (bass), Mauro Pawlowski (gitaar). In een interview in Revolver las ik dat de nummers die te veel op de oude dEUS leken, zijn geschrapt. Toch klinkt de band nog steeds als dEUS ondanks deze selectievoorwaarde. Tom Barman heeft een bepaalde geluiden- woordenschat om muziek mee te maken en daar put hij uit. Nieuwe bandleden zoals Mauro geven daar wel een aanvulling op, maar het blijft een aanvulling.

Qua muziek het gaat weer alle kanten op van rustig zoals The Vanishing of Maria Schneider en Eternal Woman tot Funky in The Architect. Ook rockt deze plaat flink zoals je kan horen in het nummer Oh Your God. In de nummers wordt veel gebruik gemaakt van koortjes. Tekstueel (niet dat dat mijn grootste interesse heeft) gaat het van liedjes over personen (Maria Schneider en Richard Buckminster Fuller) tot een flinke vrijpartij in Favourite Game. Misschien is Vantage Point geen briljante plaat, maar wel een goede plaat.

In Levende Lijve

Ik heb me altijd afgevraagd of ik artiesten in levende lijve zou willen ontmoeten. Als je het blog van de laatste show leest, zou je Chris Isaak niet willen ontmoeten. Maar mijn liefde voor zijn muziek is hierdoor niet aangetast.

In 2007 zijn twee interviewboeken van journalisten uitgekomen. De eerste die ik gekocht en gelezen heb, is die van Serge Simonart. In eerste instantie had ik een weerstand tegen Serge Simonart vanwege een interview bij kunststof. Maar later ben ik toch overstag gegaan. Het is een degelijk boek met lange interviews. Waardoor het lijkt alsof je een goed inzicht in de artiesten krijgt.

Het tweede boek is Fuck you very much van Jean Paul Heck, een makkelijk weg te lezen boek. Ik vind het alleen jammer dat sommige interviews zo kort zijn. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de bladen waarvoor hij deze interviews gemaakt heeft.

Als je de interviews ziet en de bijhorende verhalen leest, zou ik best weleens een artiest willen ontmoeten. Maar tot nu toe ben ik nog nooit na een concert op een artiest afgestapt. Voor mijn gevoel doorbreek ik dan de magie van het concert. Een artiest hoort dan op het podium en niet naast je pratend. Een interview situatie is natuurlijk anders. Dan ga je alleen voor het interview. Artiesten ontmoeten, misschien.

Harlan Coben

Vroeger toen ik nog jong was, las ik heel veel. Wij woonden op een dorp en de bibliotheek was in de stad 5 kilometer verderop. In diezelfde stad zat ik op de middelbare school. Dat vele lezen leek bijna op een verslaving. Soms reed ik twee keer op een dag de stad, één keer voor school en vervolgens voor de bieb. Dat krijg je als je je boeken vergeet mee te nemen. Ik las het meest thrillers vooral Dick Francis was een favoriet. Tegenwoordig lees ik een stuk minder, maar het zijn nog steeds thrillers. Normaliter lees ik geen literaire thrillers. Ik had nog geen literaire thriller gelezen die de twee stijlen goed in zich verenigde. Harlan Coben heeft een boek geschreven waarin dat wel goed gebeurd is nl. het boek Geleende Tijd (The Woods (Dutton). Het boek gaat over Paul wiens zuster twintig jaar geleden verdwenen is. Ze had samen met een vriendin en twee vrienden in het bos afgesproken. Twee van hen werden dood teruggevonden en van haar is nooit meer iets vernomen. De verklaring wat er twintig jaar daarvoor gebeurd is, is het thriller gedeelte. Ik hou van boeken waarbij op de laatste bladzijde de clue pas verteld wordt. Daar voldoet dit boek helemaal aan. En de diepere laag (het literaire deel) gaat over het maken van keuzes. Een goede spannende literaire thriller die niet verzand in het literaire, maar die de spanning er goed inhoudt.

Close to Paradise

Lang geleden had ik mijn cd verzameling in genres opgedeeld. Op een gegeven moment bleek ik te veel cd's in mijn bezit te hebben die meerdere muziekstijlen bevatten. Nu wil ik niet beweren dat Patrick Watson niet in een genre past. Maar de muziek van Patrick Watson bestaat uit verschillende stijlen die op een zeer intelligente wijze vermengd zijn met elkaar. En de muziek is er niet eens patserig door gaan klinken. De stijlen die ik elk geval terug hoor zijn onder andere klassiek en jazz (die natuurlijk ook in heel veel genres zijn op te delen). Op de cd staan kleine simpele liedjes, grotere epische nummers en zelfs één instrumentaal nummer. Ondanks het feit dat er vrij veel verschillende instrumenten zijn gebruikt, klinken de nummers niet dichtgesmeerd. Luister bijvoorbeeld eens naar Weight of the World: violen, piano, triangel, drums en volgens mij ook een accordeon en heel voorzichtig hoor je blazers. En toch klinkt het nummer niet bombastisch. Hij weet heel goed te doseren. Dus in welk genre je hem ook indeelt, het blijft een aanrader.

Video: Luscious Life

Videoclips in Den Bosch

Het is een vreemde gewaarwording. Je loopt een zaal binnen met 50 televisies, maar je hoort geen geluid. In het stedelijk museum van Den Bosch is een tentoonstelling bezig van/over videoclips en videokunst allemaal van Nederlandse regisseurs. Een citaat uit bijbehorende folder:'Terwijl de uitzendtijd voor videoclips de laatste tijd afneemt, maakt vooral de videoclip van vaderlandse bodem een enorme sprong voorwaarts'. Ik vroeg me eigenlijk af hoe dat komt. Zou het tegenwoordig goedkoper zijn geworden om een videoclip te maken? In ieder geval was het een mooie, maar vermoeiende tentoonstelling. Ik ben op een gegeven moment maar een rondje gaan lopen om mijn oren en ogen even rust te gunnen. Ik heb nu een aantal videoclips op TV gezien in plaats van op YouTube. Hieronder een aantal van mijn favorieten (nu wel op de computer).

Menno Otten:
Track 4 - Aarvarck&U-gene



Matte Mourik/Andre van Hout/ Stella Zelm:
De onbekende - De Kift


Arthur Ivens&Smart Rascall:
U ain't like me - Kubus&Bang Bang


100% Halal:
Shitty Bum - C-mon&Kypski


Broersen&Lukacs:
Into Routine-Coparck

Deze video vind je op de video pagina van Coparck.

ZNF: Zita Swoon

Als je met de trein in Middelburg aankomt, zie je al vrij snel de Lange Jan oplichten. Verdwalen zul je dus niet snel. We volgden de lichtjes en kwamen bij het Abdijplein aan. Daar stonden een hoop mensen op een kluitje. En nog vroeg ik me even af waar het podium was. Het voordeel van dit podium was dat je er rond kan lopen. Het had alleen wel een halve meter hoger mogen zijn. Het was bijna half tien toen ik een man achter de mensen langs zag lopen met een vol bekertje en een aantal lege bekertjes. Ik dacht hij zoekt vast zijn medegangers. Later bleek dat het Joris Caluwaerts van de band was. Hij had zijn weg tussen de mensen door gevonden waarna ze het podium betraden. Volgende keer moet ik toch iets noteren, want ik weet echt niet meer met welk nummer ze begonnen. Ik ging rondlopen om te kijken waar het beste uitzicht was. Ze staan zo opgesteld dat ze elkaar allemaal aan kunnen kijken. Tom Pintens loopt nogal eens heen en weer tussen de toetsen en zijn plekje naast de twee achtergrondzangeressen. Het beste uitzicht vond ik aan de kant van de achtergrondzangeressen. Ik keek hun op de rug, maar SKC zag ik van voren. Ze speelden het eerste uur wat rustigere nummers. Aan het eind voor de toegift rockten ze er nog twee nummers doorheen. De toegift kwam na elven toen zou volgens het programma Billie King moeten beginnen (Billie Kinky zoals Stef Camil Carlens ze noemde). Tijdens de toegift zijn wij naar huis gegaan; wij moesten de trein halen. De laatste twee reguliere platen zijn niet favoriet bij mij, maar het concert smaakt naar meer.

ZNF: Vloed

Als je de plot van het stuk 'Vloed' (Zeeland Nazomer Festival) niet wilt weten moet je niet verder lezen.
Je komt binnen door de deuren van een oude sluis. Vervolgens loop je richting de tweede set sluisdeuren, die trouwens afgeschermt zijn door de tribune. Als je op de tribune zit kijk je naar de tweede set sluisdeuren waar binnen een podium van gras staat. Er achter loopt een dijk en boven de sluisdeuren loopt een pad. Het geheel wordt mooi uitgelicht. En daar ontvouwt zich het volgende verhaal.

Een vader komt na 24 jaar en zeven maanden weer eens langs bij zijn zoon. Niet zijn enige zoon blijkt verderop in het stuk, maar wel zijn enige levende zoon. Hij merkt dat zijn zoon niet zo blij is om hem te zien. Die zoon is getrouwd, krijgt een kind en is boer. Waarom zijn vader langskomt, wil hij eigenlijk niet weten. Het belangrijkste is dat hij meteen weer weggaat, want wat heb je na 24 jaar thuis te zoeken. Het blijkt dat hij nog steeds de eigenaar is van het huis en het land waarin/waarop de zoon woont. Hij heeft een brief gekregen waarin hem gevraagd wordt om zijn land terug te geven aan de zee. Hij moet alleen nog een handtekening zetten. Uiteindelijk tekent hij, maar niet voor de onteigening. Hij tekent een overdrachtsverklaring waarin hij het land en het huis overdraagt aan zijn zoon.

Een mooie voorstelling in een mooie omgeving. Er wordt goed gespeeld door de acteurs. De omgeving speelt een grote rol in het stuk.

Sonata Mix Dwarf Cosmos

Als ik naar mijn cd verzameling kijk, zijn er een aantal dingen die mij opvallen. Ten eerste is het grootste percentage cd's nog steeds afkomstig uit Amerika en Engeland. Ten tweede zijn het voornamelijk mannen. Ten derde is mijn cd verzameling nogal wit uitgevallen. Als ik kijk naar wat ik dit jaar heb gekocht, blijk ik op twee punten een inhaalslag te willen maken: vrouwen en europa (vooral scandinavië). Een voorbeeld daarvan is de laatste cd van Susanna (Wallumød afkomstig uit noorwegen). Deze cd heeft de zeer intrigerende titel 'Sonata Mix Dwarf Cosmos'. Ze lijkt antwoord te willen geven op de vraag 'hoe minimaal kan je muziek maken?'. Als je zo'n stem hebt als zij heeft, heb je ook niet veel nodig. Deze stem staat dan ook centraal in de nummers. Meestal zijn daar maar één of twee instrumenten aantoegevoegd. Je moet er zelf niet te veel aan toevoegen, want dan verdwijnt de magie van de cd. Een mooie toevoeging aan mijn cd verzameling.

Susanna

Anna Ternheim

Ik wil ook een Sony Erikson telefoon winnen. Misschien moet ik daarvoor maar weer eens nieuwe recensie schrijven, want dat is lang geleden. Deze recensie zat al lang in mijn hoofd, maar hij wilde er maar niet uitkomen. Hij moest over Anna Ternheim gaan. Ik heb namelijk Separation Road en Somebody Outside gekocht. Maar wat ik over die cd 's moest vertellen, wist ik alsmaar niet. Dus ik dacht, laat ik er eens lang naar luisteren misschien komt de inspiratie dan. Het was namelijk geen liefde op het eerste gezicht. Ik kwam uiteindelijk tot de conclusie dat de muziek zeer langzaam in mijn systeem sluipt. Langzaam maar zeker kruipt deze muziek in mijn hart. Deze cd heb ik één keer op mijn werk gedraaid, maar dat was een foute beslissing. De magie overvalt je alleen als je er rustig naar gaat zitten te luisteren. En deze recensie ga ik niet naar de nieuwe revu opsturen. De bevalling was te zwaar.


Update: Uit dit stukje heb ik een paar foutjes gehaald.

Klaxons

In de jaren tachtig toen Rave populair was hield ik van Spandau Ballet, Wham! en Duran Duran. Stijlen zoals Rave, Punk en New Wave kende ik niet. Een nieuwe band The Klaxons vond Rave klanken op hun keyboards en vonden het wel een goed idee om dit in hun muziek te verwerken. Dus voordat ze een cd hadden uitgebracht, stonden ze al bekend als aanstichters van een nieuw genre genaamd New Rave. Deze benaming kregen ze op basis van hun twee eerste EP's/singles (Atlantis To Interzone en Magick). Nu is hun cd uit en bljkt de rest van de cd veel minder Rave invloeden te bevatten. Maar dat mag de pret niet drukken. Er staan genoeg nummers op om goed op te kunnen sporten of te dansen en hij is ook thuis goed beluisterbaar. Dus dat label moet er maar weer af.